Kıyâme

لَآ أُقۡسِمُ بِيَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِ

Hayır, yemin ederim o kıyamet gününe

وَلَآ أُقۡسِمُ بِٱلنَّفۡسِ ٱللَّوَّامَةِ

Yine hayır, yemin ederim o sürekli kendini kınayan nefse

أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجۡمَعَ عِظَامَهُۥ

İnsan, kendisinin kemiklerini bir araya toplayamayacağımızı mı sanıyor

بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّيَ بَنَانَهُۥ

Evet, bizim onun parmak uçlarını bile aynen eski haline getirmeye gücümüz yeter

بَلۡ يُرِيدُ ٱلۡإِنسَٰنُ لِيَفۡجُرَ أَمَامَهُۥ

Fakat insan günahı devam ettirmek ister

يَسۡـَٔلُ أَيَّانَ يَوۡمُ ٱلۡقِيَٰمَةِ

O kıyamet günü ne zaman? diye sorar

فَإِذَا بَرِقَ ٱلۡبَصَرُ

Ne zaman ki o göz şimşek çakar

وَخَسَفَ ٱلۡقَمَرُ

Ay tutulur

وَجُمِعَ ٱلشَّمۡسُ وَٱلۡقَمَرُ

Güneş ve ay toplanır

يَقُولُ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذٍ أَيۡنَ ٱلۡمَفَرُّ

İşte o gün insan, "kaçacak yer neresi?" der

كَلَّا لَا وَزَرَ

Hayır, hayır, yok bir siper

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمُسۡتَقَرُّ

O gün varılıp durulacak yer, ancak Rabbinin huzurudur

يُنَبَّؤُاْ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذِۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ

O gün insana, yapıp öne sürdüğü ve geri bıraktığı ne varsa bildirilir

بَلِ ٱلۡإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفۡسِهِۦ بَصِيرَةࣱ‏

Doğrusu insan kendi nefsini görür

وَلَوۡ أَلۡقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ

Bir takım özürler ortaya atsa da

لَا تُحَرِّكۡ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعۡجَلَ بِهِۦٓ

Onu hemen okumak için dilini depretme

إِنَّ عَلَيۡنَا جَمۡعَهُۥ وَقُرۡءَانَهُۥ

Kuşkusuz onu toplamak ve okumak bize aittir

فَإِذَا قَرَأۡنَٰهُ فَٱتَّبِعۡ قُرۡءَانَهُۥ

O halde biz onu okuduğumuz zaman sen onun okunuşunu takip et

ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا بَيَانَهُۥ

Sonra onu açıklamak da bize aittir

كَلَّا بَلۡ تُحِبُّونَ ٱلۡعَاجِلَةَ

Hayır, siz peşin olanı (dünyayı) seviyorsunuz da

وَتَذَرُونَ ٱلۡأٓخِرَةَ

Ahireti bırakıyorsunuz

وُجُوهࣱ يَوۡمَئِذࣲ نَّاضِرَةٌ

Yüzler var ki o gün ışıl ışıl parlar

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةࣱ‏

Rabbine bakar

وَوُجُوهࣱ يَوۡمَئِذِۭ بَاسِرَةࣱ‏

Yüzler de var ki o gün asıktır

تَظُنُّ أَن يُفۡعَلَ بِهَا فَاقِرَةࣱ‏

Anlar ki kendisine belkıran (bel kemiklerini kıran belalı bir iş) yapılır

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِيَ

Hayır hayır, ne zaman ki can köprücük kemiklerine dayanır

وَقِيلَ مَنۡۜ رَاقࣲ‏

Tedavi edebilecek kimdir?" denilir

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلۡفِرَاقُ

Can çekişen bunun o ayrılık anı olduğunu anlar

وَٱلۡتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ

Bacak bacağa dolaşır

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمَسَاقُ

İşte o gün sevk, ancak Rabbinedir

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ

Fakat o, ne sadaka verdi, ne namaz kıldı

وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ

Fakat yalanladı ve döndü

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ

Sonra da çalım sata sata ailesine gitti

أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰ

Gerektir o bela sana, gerek

ثُمَّ أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰٓ

Evet, gerektir o bela sana gerek

أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَن يُتۡرَكَ سُدًى

İnsan başıboş bırakılacağını mı sanır

أَلَمۡ يَكُ نُطۡفَةࣰ مِّن مَّنِيࣲّ يُمۡنَىٰ

O, dökülen erlik suyundan bir damla (sperm) değil miydi

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةࣰ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ

Sonra bir aleka (embriyon) oldu da Rabbi onu biçime koydu, sonra şekil verdi

فَجَعَلَ مِنۡهُ ٱلزَّوۡجَيۡنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ

Ondan da iki cinsi; erkek ve dişiyi var etti

أَلَيۡسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحۡـِۧيَ ٱلۡمَوۡتَىٰ

Peki, bunu yapanın ölüleri diriltmeye gücü yetmez mi